Wednesday, July 29, 2009

လြင္႔ေၾကြရျခင္းညေန

သစၥာေလးပါးမွာ
ဥေပကၡာတရားက

အယဥ္ပါးဆုံးထင္တယ္ ။

ကုိယ္ထင္ျပလုိက္တဲ့ပုံက...


ျပဳတင္းတံခါးတခ်ပ္ကုိ ဆြဲလွပ္လုိက္သလုိ
အာရုံပလပ္ေပါက္ကို တဖ်တ္ဖ်တ္လာရုိက္တဲ႔
မီးပြားေလးေတြလုိ...


ဆြဲတင္လုိက္တဲ႕ ေလးကုိင္းမွာ

အကုိင္းညႊတ္ဆုံး ေကြးကုိင္းခဲ႔ရပါတယ္


လက္ေခ်ာင္းေတြတုန္တုန္ယင္ယင္ႏွင္႔

အလႈတ္ခါခဲ႔ရဆုံး ၾကဳိးမွ်င္ေလးပါ ။


လြင့္လုိက္ရတာ ဘယ္ယူဇနာ အထိလဲ

ပုိ႔လုိက္မိတဲ့ ေၾကးနန္းမွွာ လိပ္စာပါမသြားခဲ႔ဘူး ။

အလံျဖဴတလက္ရဲ႕ထိပ္မွာ ထပ္ဆင္႔
အလံထူ ခံလုိက္ရတဲ႔ ေျမြတြန္သံလုိ စကားလုံးေတြ ...

ယမ္းေငြ႔ မျပယ္ေသးတဲ႔...

ကုိယ္႔..စစ္ေျမျပင္ ညေနခင္းမွာ
ေျခသံျပင္းျပင္း.. မင္း...နင္းထြက္သြားလုိက္ပုံဟာ
မယုံခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ လွပလြန္းေနခဲ႕တယ္ ။



ေမာင္ဖုန္းျမင္႔ 21.07.2009

4 comments:

ေအာင္သာငယ္ said...

အား...
ဒီဘေလာ့ကို လာလည္တာ ယမ္းနံ႕ေတြ မႊန္ထူေနတာပဲ...
ေနာက္တခါဆို ဓါတ္ေငြ႕ကာမ်က္ႏွာဖံုး ယူလာရမယ္ ထင္တယ္... း)

ကုိေအာင္(ပ်ဴႏုိင္ငံ) said...

ေျခသံမထြက္ေအာင္ တရုတ္သုိင္းကားထဲကလုိ ေျခေဖာ့
ေလွ်ာက္ပါလုိ႕ ၾကိဳေျပာထားေလ ကဗ်ာဆရာရယ္။

Mhu Darye said...

ကဗ်ာေလး ေကာင္းတယ္ဗ်.. း)
ေရာက္ခဲ့တယ္။

အိုင္လြယ္ပန္ said...

သစၥာေလးပါးမွာ
ဥေပကၡာတရားက
အယဥ္ပါးဆုံးထင္တယ္ ...

တစ္ဖက္ၿခမ္းအတြက္
သိပ္မွန္တယ္ ...

ယမ္းေငြ႔ မျပယ္ေသးတဲ႔...
ကုိယ္႔..စစ္ေျမျပင္ ညေနခင္းမွာ
ေျခသံျပင္းျပင္း.. မင္း...နင္းထြက္သြားလုိက္ပုံဟာ
မယုံခ်င္စရာေကာင္းေအာင္ လွပလြန္းေနခဲ႕တယ္ ...

လြင္႔လိုက္ရတာ
ဘယ္ယူဇနာအထိလဲ ....


ေလးစားခင္မင္စြာၿဖင္႔
အိုင္လြယ္ပန္